Zapewne wielu z nas pamięta starą zabawę w „ciepło – zimno”. Jej celem jest odnalezienie ukrytego przedmiotu. Ten, kto go poszukuje musi kierować się wskazówkami podawanymi przez osobę, która go schowała. Gdy poszukujący znajduje się dalej od celu słyszy: „zimno, zimno”, gdy przybliża się do niego: „ciepło”, a gdy ma go w swoim zasięgu: „gorąco”.
Dzisiaj w Liście Świętego Pawła do Kolosan czytamy:
“Umarliście bowiem i wasze życie jest ukryte z Chrystusem w Bogu”. (Kol 3, 3)
Dzięki śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, dokonało się coś niesamowitego - Bóg otworzył swoje wnętrze dla każdego z nas. To tam – w miłującym sercu Boga – jest nasz dom, tam znajduje się nasze schronienie, kres naszej wędrówki.
Bóg pragnie, abyśmy to “nasze życie” odnaleźli już tutaj – na ziemi, dlatego otwarcie oznajmia, gdzie się ono znajduje. Chce nas tam zaprowadzić, udzielając bardzo konkretnych wskazówek. Dzięki wsłuchaniu się w nie i wprowadzaniu ich w naszą codzienność, zaczniemy odczuwać rzeczywiste “ciepło”, a nawet “gorąco” w naszej duszy. Ono będzie stanowiło motywację, by się nie poddać, by iść dalej, nawet, jeśli czasami poczujemy “chłód”. Bóg nie bawi się z nami w takie klasyczne “ciepło - zimno”, jednak pozwala nam doświadczać różnych stanów ducha – od chłodu, do gorąca - by utwierdzić nas w pragnieniu świętości, by uczynić naszą drogę do niej autentyczną, pewną, by umożliwić nam kroczenie nią niezależnie od doświadczanych uczuć, emocji, od kondycji naszej duszy.
Apostoł Narodów zachęca nas:
“Jeśli razem z Chrystusem powstaliście z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus, zasiadający po prawicy Boga. Nie okłamujcie się nawzajem, bo zwlekliście z siebie dawnego człowieka z jego uczynkami, a przyoblekliście nowego, który wciąż się odnawia, ku głębszemu poznaniu Boga, na obraz Tego, który go stworzył”. (Kol 3, 1. 9-10)
Jeśli pragniemy naprawdę odnaleźć swoje życie, powinniśmy nieustannie odrzucać wszystko to, co jest przyziemne, co trzyma nas w szponach doczesności, co przybiera pozór dobra, pozostawiając, po zaspokojeniu, gorycz i smutek. Raz po raz trzeba nam przypominać sobie, gdzie jest nasza prawdziwa Ojczyzna i starać się kierować w codzienności jej prawami, nawet jeśli z tego powodu spotkają nas pewne niedogodności, czy wręcz utrapienia.
W fragmencie Ewangelii na dzisiejszy dzień słyszymy:
“Błogosławieni jesteście, ubodzy, albowiem do was należy królestwo Boże.
Błogosławieni, którzy teraz głodujecie, albowiem będziecie nasyceni.
Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie.
Błogosławieni jesteście, gdy ludzie was znienawidzą i gdy was wyłączą spośród siebie, gdy zelżą was i z powodu Syna Człowieczego odrzucą z pogardą wasze imię jako niecne: cieszcie się radujcie w owym dniu, bo wielka jest wasza nagroda w niebie”. (Łk 6, 22b.-23a.)
Kroczenie za Chrystusem, dążenie do pełni życia wiąże się nierozerwalnie z trudem. Wielu jest bowiem jeszcze ludzi, którzy nie znają Boga, którzy wręcz gardzą Jego prawami. To z ich powodu możemy doświadczyć pogardy, niezrozumienia, odtrącenia. To oni wywołują wojny, które rodzą głód, płacz, prześladowanie. My także często sprowadzamy łzy na samych siebie i na innych ludzi.
W obliczu tylu pokus i niebezpieczeństw potrzebujemy umacniać się łaską Bożą, ciągle wpatrując się w Tego, który nas stworzył, przemieniając na Jego obraz.
Dążmy zatem do tego, co w górze, piętnujmy własne grzechy, słabości, róbmy, choćby drobne kroczki, na drodze wiary. Podążajmy za tym, co rzeczywiście rozpala nasze serca, co pozwala odczuwać autentyczny płomień, który nie stygnie przy pierwszym lepszym ochłodzeniu, który nie jest podróbką nie dającą ciepła, ale czymś, co nieustannie trawi naszą duszę, nie pozwalając jej znaleźć odpoczynku nigdzie, poza Bogiem.
