Czytania na dziś

Człowiek ślepo posłuszny prawu nie dostrzega niuansów i różnych odcieni ludzkiego zachowania. Patrzy na rzeczywistość w sposób zerojedynkowy. Przy ocenie postępowania kieruje się szablonami, odrzucając to wszystko, co nie wpisuje się w ich ramy.

Nie wystarczy wierzyć w Boga i wierzyć Bogu. Przede wszystkim trzeba kochać. Wraz otwarciem na miłość wiele spraw w naszym życiu samoistnie wyjaśnia się, a my zaczynamy dążyć  do tego samego celu, do którego dąży On. I już nie ma roszczeń, oczekiwań…Jest spełnienie i zaufanie…

Jakże bezradni i mali czujemy się w obliczu cierpienia niewinnych, nieoczekiwanych zmian w życiu, katastrof, kataklizmów, wojen, własnej choroby. Gdy zejdziemy w głębiny naszych serc możemy często dostrzec w nich wiele niepokoju i lęku.

Tak to już jest, że do wypełnionej po brzegi torby nie da się włożyć już nic więcej, chyba, że usunie się z niej to, co zbędne.

Pośród tych wielu różnych opcji, pomysłów na życie, idei, ideologii jest jedna brama inna niż wszystkie – wąska, dość niepozornie wyglądająca, jednak otwarta dla wszystkich. Nikt w niej nie krzyczy, nie próbuje do niej wciągnąć na siłę. Nikt nie zamyka nam jej przed nosem.

Każdy z nas ma do zagospodarowania inny kawałek ziemskiej rzeczywistości. Jedni zostają lekarzami, inni rolnikami, jeszcze inni kapłanami czy przedsiębiorcami. W każdym przypadku jednak chodzi o to samo, by odkryć to, do czego wzywa On i przez to, co robimy nieść Jego chwałę w świat.

Chrystus nie pokonał śmierci bez wysiłku, natychmiast. Zmartwychwstanie poprzedzone było Jego zwyczajnym życiem, nauczaniem, męką i śmiercią.  Czyż i my zatem nie powinniśmy odrzucić mrzonek o szybkim sukcesie, o osiągnięciu dobra bez starania się o nie?

Wielki Post to szczególny dar od Boga – szansa na przejrzenie, przemianę. W tym czasie cisza przemawia z mocą, głód - syci, oddalenie umożliwia powrót, a uniżenie rodzi pokój serca.

Pragnę żyć pełnią życia - a ona oznacza dla mnie przenikanie się niedostatku i dobrobytu, zawiłości i prostoty, bólu oddawania i błogości przyjmowania, ciężaru i lekkości, smutku i radości.

Niewierność Bogu, ale także posłuszeństwo wobec Jego wskazań nie są nigdy, tylko i wyłącznie, indywidualną sprawą. Oddziałują w sposób bardzo konkretny na nasze otoczenie, a czasem także na szersze kręgi ludzi.