Uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa
Przez wiele lat byłam związana z Parafią Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie. Prowadziłam tam poradnictwo rodzinne, ale także nadzorowałam pracę Ośrodka „Inicjatywa Akademicka Od Serca”, w którym dane mi było spotykać się ze studentami, w czasie wykładów i warsztatów, z zakresu psychologii małżeństwa i rodziny.
To był niezwykle intensywny czas w moim życiu. Każdy dzień wypełniony miałam mnóstwem zajęć. Otaczali mnie nieustannie ludzie – ci, którzy wchodzili z nadzieją w Sakrament Małżeństwa, ale także tacy, którzy doświadczyli dramatów, cierpienia, odrzucenia. Miałam okazję współpracować także z osobami, które stały się dla mnie autorytetem, od których wiele mogłam się nauczyć.
W tym wszystkim, co robiłam, zawsze odczuwałam Boże prowadzenie. Nie odważyłabym się wchodzić w tak strategiczne obszary ludzkiego życia, gdybym nie była pewna towarzyszącej mi Bożej Obecności. Niemal każdą wolną chwilę, którą miałam w pracy, wykorzystywałam na modlitwę. Zadanie miałam ułatwione, ponieważ w Sanktuarium NSPJ w Szczecinie mieści się Kaplica Wieczystej Adoracji, a ponadto każdego dnia, odbywa się tam 7, a czasem 8 Mszy Świętych. W miejscu tym można naprawdę przekonać się, jak Bóg bardzo nas kocha, jak troszczy się o każdego człowieka. Ta Jego dostępność w każdej chwili, stałe udzielanie się w Sakramentach Świętych, ukazywanie się ludzkim oczom w Hostii, wyraża głęboką prawdę o tym, jaki jest nasz Bóg.
W czytaniach na dziś słyszymy:
„Pan wybrał was i znalazł upodobanie w was nie dlatego, że liczebnie przewyższacie wszystkie narody, gdyż ze wszystkich narodów jesteście najmniejszym, lecz ponieważ Pan was umiłował i chce dochować przysięgi danej waszym przodkom”. (Pwt 7, 7-8a)
„W tym przejawia się miłość, że nie my umiłowaliśmy Boga, ale że On sam nas umiłował i posłał Syna swojego jako ofiarę przebłagalną za nasze grzechy”. (1J 4, 10)
„Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię”. (Mt 11, 28)
We wszystkich tych fragmentach wybrzmiewa pieśń miłości Boga do człowieka. Jego Serce nieustannie bije dla nas. Pragnie otulić każdego swą czułością, zanurzyć w ogromie łask, które pulsują w nim nieustannie. Bóg jest. Bóg kocha. Bóg czeka. Jest dostępny, jak nikt inny – w każdej chwili. On się nie męczy kochaniem, nie zraża naszą słabością, naszymi odejściami. Jest gotowy zawsze przebaczyć.
Jakże często przykładamy swoją miarkę do Boga. Wyceniamy Jego Miłość własnymi, ziemskimi kategoriami. Widzimy w Nim surowego sędziego, pobłażliwego kumpla albo kogoś dalekiego, w ogóle nie zainteresowanego nami. Takie myślenie wynika z całkowitej nieznajomości Stwórcy i Jego Słowa. Jakże możemy podejrzewać o oziębłość kogoś, kto oddał swego Jedynego Syna, by nas ratować? Jakże możemy nie ufać Temu, który ofiarował swe życie, aby nas zbawić?
Święty Jan pisze w swoim Liście:
„My poznaliśmy i uwierzyliśmy miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością; kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim”. (1J 4, 16)
Wiedzieć, że Bóg kocha to zbyt mało. Trzeba Mu jeszcze uwierzyć. Trzeba opuścić swoje pokaleczone, ludzkie myślenie na temat miłości, na którą trzeba zasługiwać, której nie jest się godnym, która jest czymś niestałym, zależnym od emocji, stanu psychicznego, która może być odwołana w każdej chwili.
Miłość Boga jest szalona, zawsze wierna. Nasza miłość ludzka jest niedoskonała. Dlatego często doświadczamy mniejszych lub większych zranień ze strony innych osób. Bóg nie rani, Bóg miłuje zawsze i każdego. Wierzysz w to? Jeśli nie, proś o wiarę, proś o Ducha Świętego, który Cię o tym przekona, czytaj Boże Słowo, które jest miłosną Księgą Boga do człowieka. Jeśli tak, wpatruj się w Niego, nasycaj Jego miłością, byś mógł (mogła) kochać innych tak, jak On kocha Ciebie.
