W czasie wakacyjnych wędrówek często napotykamy połamane przez wiatr lub też wycięte przez ludzi drzewa. Leżą one u stóp swoich leśnych braci i sióstr przyodzianych w suknie z pięknych, zielonych liści. Pozbawione życia nie wzbogacają już powietrza w cenny tlen, nie wygrywają kojącego szumu…
Większość roślin nie może egzystować bez korzenia. To on dostarcza im wodę i sole mineralne, przytwierdza je do podłoża, zapewniając wzrost w bezpiecznej przystani. To on magazynuje potrzebne składniki odżywcze. Pełniąc te niezwykle ważne funkcje, niezbędny jest, by utrzymać roślinę przy życiu.
Patrząc na różnych ludzi można dostrzec takich, którzy pełni są życia oraz tych, którzy żyją jakby „na niby”, którzy, niczym spróchniałe, powalone drzewa zioną wewnętrzną pustką.
Z czego może wynikać taka sytuacja?
Mogę zaryzykować stwierdzenie, że jej powodem jest odcięcie się wielu z nas od Boga – naszego Stwórcy, naszego Korzenia.
W dzisiejszym psalmie czytamy:
„Gardzisz Skałą, co ciebie zrodziła,
zapominasz o Bogu, który dał ci życie”. (Pwt 32, 18)
Dobry Bóg powołał do istnienia każdego z nas. To On sprawia, że wstajemy każdego ranka, że możemy widzieć, słyszeć, czuć. To On ochrania nas przed niebezpieczeństwami doczesnymi i tymi, które próbują zamknąć przed nami bramy wieczności.
Zapominając o Nim, odchodząc od Niego, zrywając relację z Nim wyrządzamy szkodę, nie Jemu, lecz sobie. Takie zachowanie jest nierozsądne i godne pożałowania. Doprowadza nas bowiem do stanu duchowej śmierci. Pozbawia Bożej łaski.
Kiedy wczoraj, w czasie modlitwy, przywoływałam, w wyobraźni, moment przyjmowania Ciała Chrystusa, w mojej głowie pojawił się piękny obraz. Ujrzałam przepływające w moim wnętrzu strumienie Bożej mocy i miłości. Wypełniały one stopniowo każdą cząstkę mojego istnienia.
Wierzę, że Bóg pragnie docierać ze swoją Obecnością do każdego z nas. Pragnie przepełniać nasze słabe ciała i dusze swoim Duchem.
Tą tęsknotę widać wyraźnie w refrenie psalmu:
„Wspomnij na Boga, który stworzył ciebie”. (Por. Pwt 32, 18b)
Bóg chce na różne sposoby zachęcić nas do zwrócenia się w Jego stronę. Chce, abyśmy poczuli smak Jego bliskości, zapragnęli trwania w Nim.
Wszak On jest przeczystym Dobrem i to, co możemy najlepszego zrobić, to pielęgnowanie relacji z Nim i podłączenie się do strumienia Jego łaski:
„Pewien człowiek podszedł do Jezusa i zapytał: „Nauczycielu, co mam dobrego czynić, aby otrzymać życie wieczne?” Odpowiedział mu: „Dlaczego Mnie pytasz o dobro? Jeden tylko jest Dobry””. (Mt 19, 16-17a)
