Żyjemy w czasach indywidualizmu, kultu jednostki. Dość duży nacisk kładzie się dzisiaj na samorealizację, dążenie do spełniania własnych planów i pomysłów na życie. Coraz rzadziej zwracamy uwagę na zachowanie innych, na to jak żyją, jakie wartości wyznają. Częstsza jest postawa niewtrącania się, “obchodzenia szerokim łukiem” tych, którzy myślą lub czynią inaczej lub wręcz przeciwnie, agresja wobec tych, którzy nie należą do tzw. “naszej ekipy”.
Czymś niezwykle pięknym jest szacunek do bliźnich, nienarzucanie im swoich poglądów, rozumienie odmiennej sytuacji każdego człowieka. Taka postawa ma jednak niewiele wspólnego z odcinaniem się od innych, z obojętnością na to, jak żyje człowiek obok mnie, z zajmowaniem się tylko i wyłącznie własnymi sprawami.
W Słowie Bożym czytamy:
“Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emmanuel”. (Iz 7, 14b)
Bóg widzi każdego z nas indywidualnie, z każdym pragnie nawiązać intymną relację, ale jest także Tym, który uczynił nas częścią bardzo konkretnej wspólnoty - rodziny, społeczeństwa, Kościoła. Chrystus jest Emmanuelem, czyli “Bogiem z nami”. On pragnie naszego współistnienia z innymi ludźmi, które nie jest życiem obok siebie nawzajem, ale podjęciem świadomej współpracy z tymi, którzy nas otaczają.
Każdy z nas jest potrzebny tam, gdzie się znajduje, w tej wspólnocie, do której należy. Nie możemy o tym zapominać, próbować się od tego wykręcić. Inni potrzebują nas, a my potrzebujemy innych.
Owocne życie polega na wnoszeniu we wspólnotę cząstki siebie, ubogacanie jej tym, co jest tylko nasze, co Bóg ofiarował nam w swojej mądrości. Jest ono także przyjmowaniem dobra, które dają nam bliźni.
Jestem niezwykle wdzięczna Bogu za moją małą wspólnotę rodzinną, ale także za tą większą, którą tworzymy w Kościele. Przybliżanie się do innych ludzi sprawia, że coraz bardziej odkrywam swoje miejsce w świecie, ale także dostrzegam, jak bardzo potrzebuję drugiego człowieka. Każdy z nas jest inny, każdy użyźnia sobą wspólnotową glebę - jedni pięknie śpiewają, inni mają dar organizacyjny, jeszcze inni są skrupulatni, przedsiębiorczy, biegli w sprawach technicznych, czy w majsterkowaniu.
Chrystus jest “Bogiem z nami” - Bogiem, który kocha, gdy ludzie współpracują, jednoczą się, wspierają nawzajem. On nie chce, byśmy rozwijali się po to, by błyszczeć na tle innych, ale byśmy naszymi umiejętnościami i możliwościami służyli braciom i siostrom.
Nie bądźmy egoistami zamkniętymi w swoim światku, zapatrzonymi we własny czubek nosa. Dzielmy się tym, co otrzymaliśmy od Pana, z innymi. Uczmy się od Maryi, której posłuszeństwo wobec Bożego planu umożliwiło przyjście na świat Zbawiciela:
“Na to rzekła Maryja: Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”. (Łk 1, 38)
Wsłuchajmy się w głos Boga rozbrzmiewający w naszych sercach i wypowiedzmy swoje FIAT wobec Jego pomysłu, przyjmując wszystkie zadania, do których nas posyła. Tylko dobry Bóg wie, ile pięknych owoców może pojawić się dzięki naszej pokornej zgodzie.
