Lubię patrzeć w oczy świętych. Tyle w nich ciepła, delikatności, pokory. Bije z nich niezwykły pokój, który zachęca, by wkroczyć na drogę, którą przebyli, który wzbudza tęsknotę, by być choć trochę, jak oni.
Dobrze wiem skąd pochodzi to ujmujące spojrzenie świętych ludzi – ono objawia Boga, który wypełnia ich dusze, który w ich wnętrzach znalazł swój dom.
Myślę, że wszelki niepokój, który rodzi się w człowieku, zatruwając jego serce, jest wynikiem odejścia od Boga, zerwania z Nim relacji, próby układania sobie życia własnymi siłami, według ludzkiego pomysłu.
Wierzę, że każdy z nas tęskni za głębokim pokojem, za przeświadczeniem, iż znajduje się na właściwej ścieżce. Niestety, w rzeczywistości, często borykamy się z problemami, które opisuje dzisiejsze pierwsze czytanie:
“Zastanówcie się dobrze nad swoim postępowaniem! Siejecie wiele, lecz plon macie lichy; przyjmujecie pokarm, lecz nie macie go do syta; pijecie, lecz nie gasicie pragnienia; okrywacie się, lecz nie rozgrzewacie; ten, kto pracuje dla zarobku, pracuje dla dziurawego mieszka”. (Ag 1, 5b.-6)
Dlaczego tkwimy w ciągłym niezaspokojeniu, poczuciu braku, skoro wszyscy tak bardzo pragniemy nasycenia i pokoju? Gdzie możemy znaleźć spełnienie naszych najgłębszych dążeń?
Odpowiedź niesie dzisiejszy werset śpiewany przed Ewangelią:
“Ja jestem drogą i prawdą, i życiem”. (J 14, 6a.)
To On – Jezus, jest odpowiedzią na nasze tęsknoty. To On jest Tym, który wskazuje drogę do ich osiągnięcia, który nasyca i pozwala zobaczyć w prawdzie nasze życie.
Nie wiesz dokąd zmierzasz? - Pamiętaj, że On jest drogą...
Masz wątpliwości, co tego, co w Twoim życiu prawdziwe, a co jest zwyczajną ułudą, kłamstwem, próbą zwiedzenia? - Pamiętaj, że On jest prawdą...
Nie wiesz, na czym się skoncentrować, co sprawi, że znowu zatętni w Tobie życie, że będziesz pełny (pełna) ożywczych soków? - Pamiętaj, że On jest życiem...
Danie Bogu pierwszeństwa, troska o Jego święte sprawy, powoduje, iż wszystko, co treścią naszej codzienności ma szansę odnaleźć właściwe miejsce.
Nie lękajmy się postawić Chrystusa za sterem naszego życia. On naprawdę niczego nam nie zabierze, lecz nakarmi do syta i pozwoli podążać za tym, co najistotniejsze, co wypełni nasze serca prawdziwym pokojem i szczęściem:
“Niech imię Jego czczą tańcem,
niech grają Mu na bębnie i cytrze.
Bo Pan swój lud miłuje,
pokornych wieńczy zwycięstwem”. (Ps 149, 3-4)
