Kilkukrotnie w moim życiu brałam udział w zawodach biegowych. Zdecydowałam się na podjęcie tego wyzwania, ponieważ wierzyłam, że dam radę pokonać wyznaczony dystans. Wiara moja nie była bezpodstawna, opierała się na świadomości, iż przygotowywałam się sumiennie do tej rywalizacji, trenując niemal każdego dnia.
Nie zawiodłam się. Pomimo ogromnego wysiłku, ukończyłam wszystkie biegi, osiągając bardzo dobry wynik (raz nawet stanęłam na podium).
Wiara, mająca bardzo konkretne podstawy, potrafi zdziałać bardzo wiele, zarówno w naszym codziennym życiu, jak i w sferze duchowości. Święty Paweł zachęca nas do niej, ukazując ją jako fundament wytrwałości w podążaniu za Chrystusem.
„Bracia: Mając dokoła siebie takie mnóstwo świadków, zrzuciwszy wszelki
ciężar, a przede wszystkim grzech, który nas łatwo zwodzi, biegnijmy wytrwale
w wyznaczonych nam zawodach. Patrzmy na Jezusa, który nam w wierze
przewodzi i ją wydoskonala. On zamiast radości, którą Mu obiecywano,
przecierpiał krzyż, nie bacząc na jego hańbę, i zasiadł po prawicy na tronie
Boga”. (Hbr 12, 1-2)
Wiara, która pozwala dążyć do celu, pomimo trudów i porażek, znajduje swoje umocnienie i potwierdzenie w Chrystusie. On jest jej opoką – Tym, który sam przeszedł przez ogrom cierpienia, hańbę, krzyż, ale także Tym, który napełnia mocą, byśmy mogli tu, na Ziemi, wypełnić wolę Ojca.
Wiara w Chrystusa i wiara Chrystusowi jest naszym ocaleniem i schronieniem. Kiedy jest ciężko i brakuje sił, potęgą, która pozwala biec dalej i dalej, która szuka odpowiedzi i rozwiązań u stóp Naszego Mistrza.
Taką wiarę mieli bohaterowie dzisiejszej Ewangelii – kobieta cierpiąca na krwotok i Jair, który prosił Jezusa o uzdrowienie konającej córeczki. Nie zawiedli się, otrzymali to, o co prosili, będąc przekonanymi o mocy i dobroci Boga.
Chrystus wyraźnie zaznacza, że wiara, będąca zaufaniem, jest tym, co otwiera serce Boga, powodując uwolnienie łask.
„Wtedy kobieta podeszła zalękniona i drżąca, gdyż wiedziała, co się z nią stało,
padła przed Nim i wyznała Mu całą prawdę. On zaś rzekł do niej: Córko, twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju i bądź wolna od swojej dolegliwości”.
(Mk 5, 33 - 34)
Chrystus podkreśla, aby podążać drogą ufności nawet, gdy wszystko wokół woła: To się nie uda! To bez sensu!
„Gdy On jeszcze mówił, przyszli ludzie od przełożonego synagogi i donieśli:
Twoja córka umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela? Lecz Jezus, słysząc, co
mówiono, rzekł do przełożonego synagogi: Nie bój się, wierz tylko!”.
(Mk 5, 35-36)
Zaufanie Bogu wymaga od nas zawsze podjęcia jakiegoś ryzyka, porzucenia swoich wyobrażeń, logicznych wytłumaczeń. Nie jest to jednak krok w nieznane. Czynimy go ze względu na Tego, który jest Prawdą, który wie, co dla nas najlepsze i nigdy nie zawodzi. Opierając się całkowicie na Nim, pozwalamy Mu przyjść z mocą – tam, gdzie słabość, a z bogactwem – tam, gdzie bieda, zaś ze zdrowiem – tam, gdzie zapanowała choroba.
