Czasami, niestety, zdarza mi się zapomnieć podlać kwiaty. Kiedy patrzę na suchą ziemię w doniczce i lekko opuszczone liście, bardzo żal mi tych roślinek.
Biorę butelkę i podlewam je, ciesząc się, że wracają im siły witalne.
Dzisiejsze czytania ukazują nam moc Bożego Słowa, które jest dla naszego serca tym, czym deszcz dla spragnionej gleby. Tylko odpowiednio nawodniona ziemia może wydać nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego (Iz 55, 10).
Podobnie jest z naszym sercem – tylko serce, nasączone Słowem Bożym, przebywaniem w bliskości ze Stwórcą, może przynosić dobre owoce w naszym życiu i może także wpływać na innych ludzi, przybliżając ich do Boga.
Bardzo chcę dbać o glebę mojego serca, bo wiem, że tylko w sercu zjednoczonym z Bogiem, może rodzić się dobro.
Moim marzeniem jest, by Pan Bóg kiedyś przemienił mnie tak, bym mogła kochać moich bliskich i każdego człowieka, Jego miłością. Wiem, że to może stać się rzeczywistością, ale muszę trwać w bliskości z Nim, pozwalając Jego Słowu wpadać w moje serce i użyźniać je.
W modlitwie Ojcze nasz, której uczy nas dziś Jezus w Ewangelii, modlimy się najpierw o wypełnienie woli Bożej, o to, aby Jego królestwo było obecne na ziemi, tak jak i w niebie.
To wszystko może się dokonać tylko wtedy, gdy Królem naszych serc będzie Jezus. Wtedy nikomu na ziemi nie zabraknie chleba powszedniego, wtedy zamiast zemsty będzie przebaczenie, zamiast płaczu – radość.
Panie spraw, abyśmy otwierając nasze serca na Twoje Słowo, na Twój pokój, Twoje Królestwo, stawali się nośnikami dobra i miłości w dzisiejszym świecie.
