Ania Borkowska

Wyobraź sobie sytuację, w której masz zamknięte oczy i dookoła Ciebie stoi wiele osób. Wśród nich jest taka, którą dobrze znasz i kochasz

Nadeszła długo wyczekiwana wiosna. Drzewa pokrywają się liśćmi i kwiatami, świat staje się kolorowy, piękniejszy od tego zimowego, szarego.

We współczesnym świecie bardzo ceni się samowystarczalność i sukces, pojęty jako posiadanie określonego statusu społecznego czy materialnego. Wielu ludzi chce sobie umieć radzić samemu ze wszystkim, nie zależeć od nikogo.

Pan Bóg nie pragnie naszych ofiar, czynów przekraczających nasze możliwości. Utworzył nasze ciała, dał nam życie i pragnie mieszkać we wnętrzu każdego z nas. Jeśli poddamy się Jego prowadzeniu, będzie mógł przez nas dokonywać wielkich dzieł, prowadzić ten świat przez kolejne wieki.

Wyobraźmy sobie, że chcemy porozmawiać z kimś bliskim, a on nie patrzy na nas, lecz stoi obrócony plecami. Myślę, że każdy z nas poczułby się w takiej sytuacji ignorowany. Nie mielibyśmy złudzeń, co do tego, że zostaniemy wysłuchani, że druga strona jest do nas życzliwie nastawiona.

W dzisiejszym pierwszym czytaniu, z Księgi Powtórzonego Prawa, Mojżesz także przygotowuje naród izraelski do nowego rozdziału w ich życiu – do upragnionego przez wszystkich momentu objęcia w posiadanie ziemi obiecanej.

W dzisiejszym pierwszym czytaniu widzimy Azariasza – sprawiedliwego Żyda, który zostaje wrzucony do pieca wraz ze swoimi towarzyszami, na rozkaz króla Nabuchodonozora. Powodem tej kary jest wierność jedynemu Bogu i odmówienie złożenia pokłonu złotemu posągowi.

Wierzę, że Pan Bóg stawia na naszej drodze ludzi w sposób nieprzypadkowy. Często dziękuję Mu za nasze znajomości, za te osoby, z którymi możemy budować więź.

Jako ludzie, nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co wydarzy się w najbliższej przyszłości. Nie wiemy, czy obudzimy się jutro ze snu, nie możemy powiedzieć, jaki będzie efekt wychowania naszych dzieci, naszej pracy.

Widzę dzisiaj, oczami mojej wyobraźni, Józefa, ubranego w piękną, kolorową szatę, będącą znakiem szczególnego umiłowania go przez ojca. To wybranie było na pewno przyczyną wielkiej radości Józefa. Może nawet, pełen szczęścia, przybiegł do braci i pokazywał im, w co odział go Izrael.