Ania Borkowska

Każdy z nas ma do zagospodarowania inny kawałek ziemskiej rzeczywistości. Jedni zostają lekarzami, inni rolnikami, jeszcze inni kapłanami czy przedsiębiorcami. W każdym przypadku jednak chodzi o to samo, by odkryć to, do czego wzywa On i przez to, co robimy nieść Jego chwałę w świat.

Chrystus wie, gdzie jest obfitość, gdzie jest to, co nas wypełni, nakarmi, ale nie chce nas tam przenosić w jakiś magiczny sposób. On pragnie naszego zaangażowania, zaufania Mu. Pragnie z nami współpracować.

Najgorsza jest obojętność, życie bez oczekiwań, bez poszukiwania prawdy-życie, które polega na biernym przyjmowaniu tego, co wtłacza się w nasze umysły i serca poprzez media oraz Internet. Takie objadanie się byle czym sprawia, że przestajemy odczuwać głód czegoś szczególnego, wartościowego.

Chryste, patrzę dziś na Twój Krzyż. Mój rozum, moje uczucia nie są w stanie objąć miłości, która Cię tam doprowadziła. Miłości, która Twoim wyborem, której potęga i moc w cichości, uniżeniu, ogołoceniu, całkowitym posłuszeństwie wobec woli Ojca.

Miłość może realizować się tylko, gdy przyklękniemy przed drugim człowiekiem, porzucimy swoje mądrości i skupimy się na nim, na jego sytuacji, na jego potrzebach, gdy dostrzeżemy, co w danym momencie jest dla niego najlepsze.

Potrzebujemy ciągłego przebywania w bliskości Boga, by nie ulec pokusie srebrników, by nie skazać Go na śmierć za cenę bezwartościowej sławy, przypodobania się innym, korzyści materialnych, wygody, źle rozumianej wolności, czy realizacji własnych pomysłów na życie.

Każdy z nas jest niczym strzała ukryta w kołczanie Boga Ojca, przeznaczona, by dotrzeć do określonego celu, wykonać jakąś bardzo konkretną misję. To jednak, czy znajdzie się tam, gdzie być powinna, zależy od naszej zgody, współpracy z Panem, naszego i zaufania wobec Jego planów.

Panie, pragnę siadać u Twoich stóp i wylewać na nie drogocenny olejek, którym jest mój czas, moje posłuszeństwo, troska o prawdę, o czystość serca. Wiem, że poświęcając Tobie wszystko, co najcenniejsze, nasiąknę przepiękną wonią Twojej miłości i będę mogła nieść ją dalej w świat.

Łatwo jest wołać “Hosanna”, “Jezus jest Panem”, gdy sprawy przebiegają zgodnie z naszym planem, gdy nie musimy, ze względu na Niego, niczego tracić. O wiele trudniej trwać u Jego stóp w czasie ciemności, kiedy wszystko wydaje się być przeciwko nam.

Przyjęcie Bożego spojrzenia pozwoli nam lepiej gospodarować czasem, angażować się tylko w to, co przybliża nas do ostatecznego dobra. Ta wieczna perspektywa jest swego rodzaju sitem, które pozwala nam oddzielać rzeczy ważne od błahych, pilne od tych, które mogą poczekać.