Ania Borkowska

Kiedy przeczytałam ten fragment, zobaczyłam, w mojej wyobraźni, wielki parasol, który rozpostarty nad całym Wszechświatem, Ziemią, wszelkim stworzeniem daje ochronę, opiekę, troskę, przekonuje o tym, że nikt i nic nie jest przez Boga zapomniane, pominięte.

Skarbem są ci, którzy przejmują się naszym losem, którzy poświęcają swój czas, by wznieść do Boga modlitwę w naszych intencjach, którzy dzwonią, piszą, pytają, okazując swoją troskę i bliskość.

Zanurzenie swojej codzienności w Bogu, sprawia, że zyskuje ona zupełnie nowy wymiar. Poszerzona zostaje o to, co niezniszczalne, co wieczne, co wychodzi poza nasze postrzeganie, poza nasz smutek, troski, nasze ograniczenia.

Jestem pewna, że jednym z wyrazów naszej służby wobec bliźniego jest podjęcie wysiłku wsłuchania się w niego , odsunięcie na bok własnych myśli, przekonań, by zrobić miejsce dla świata, który ten drugi nosi w swoim wnętrzu.

Zamknijmy na chwilę oczy i spróbujmy zobaczyć w sercu to wszystko, co otrzymaliśmy od Ojca. Ileż miłosierdzia, miłości, ile wsparcia, troski o zaspokojenie codziennych potrzeb popłynęło od Niego w naszą stronę. Ilu dobrych ludzi postawił na naszej drodze, ilu nieszczęść pozwolił nam uniknąć.

Życie pełnią możliwe jest tylko, gdy odkryjemy nasze powołanie, odnajdziemy w sobie to "coś", co możemy dać światu, to do czego zaprasza nas Bóg– gdy nasz potencjał spotka się z potrzebą, która realnie istnieje wokół nas.

Od wielu lat, ja także otwieram codziennie niezwykłą Księgę. Ona również zabiera mnie w taki inny świat - świat Bożej Obecności. Ona pozwala odkrywać nowe przestrzenie, oglądać wszystko z innej perspektywy. Choć wygląda całkiem zwyczajnie, pełna jest życia i mocy.

Postarajmy się, z całych sił, zaprzestać dzielenia, osądzania, tworzenia enklaw przeznaczonych dla ludzi o jedynie słusznych poglądach. Kochajmy innych, wszak my także będziemy sądzeni kiedyś z miłości.

Chrystus nie pokonał śmierci bez wysiłku, natychmiast. Zmartwychwstanie poprzedzone było Jego zwyczajnym życiem, nauczaniem, męką i śmiercią.  Czyż i my zatem nie powinniśmy odrzucić mrzonek o szybkim sukcesie, o osiągnięciu dobra bez starania się o nie?

Wielki Post to szczególny dar od Boga – szansa na przejrzenie, przemianę. W tym czasie cisza przemawia z mocą, głód - syci, oddalenie umożliwia powrót, a uniżenie rodzi pokój serca.