Ania Borkowska

Zastanawiam się, jak wyglądałaby nasza rzeczywistość, wzajemne odniesienia, nasza relacja z Bogiem, gdybyśmy wprowadzili w nią baletową lekkość, gdybyśmy nasze życie uczynili, przepełnionym wdziękiem i sprężystością, tańcem a, powtarzane przez nas tak często “muszę”, zastąpili “chcę”, “pragnę”.

W wierze nie da się iść do przodu, bez powracania wciąż do początku, bez przywoływania entuzjazmu chwil, w których zachwyciliśmy się Bogiem, bez wzbudzania w sobie nieustannie głodu, który tylko On może wypełnić, bez oczyszczania serc, by było w nich miejsce dla Niego.

Boże światło nigdy nie gaśnie. Ono oświetla ścieżkę naszego życia, pozwalając stawiać kroki w miejscach pewnych i bezpiecznych. Znajdując się w jego zasięgu zawsze dostrzeżemy, kiedy powinniśmy spowolnić nasz marsz, kiedy go przyspieszyć, a kiedy ominąć wystające przeszkody.

Głębokie doświadczenie Bożej miłości zawsze ożywia nasze dusze. Daje odwagę, by wchodzić w sytuacje, po ludzku, nie do przejścia. Czyni z nas osoby, które nie poddają się biernie okolicznościom, lecz współtworzą codzienność, wykorzystując potencjał, którym zostały obdarowane.

Zastanawiam się, w jakich obszarach mojego życia, tkwię jeszcze w zamknięciu. Co jest wciąż we mnie spętane, uśpione? Do czego nie mam dostępu? Co znajduje się w ciemnym tunelu, domagając się wyjścia na zewnątrz, ujrzenia światła dziennego?

Chrystus jest “Bogiem z nami” - Bogiem, który kocha, gdy ludzie współpracują, jednoczą się, wspierają nawzajem. On nie chce, byśmy rozwijali się po to, by błyszczeć na tle innych, ale byśmy naszymi umiejętnościami i możliwościami służyli braciom i siostrom.

Bóg wyprowadza życie z tego, co wydawało się martwe. Pobudza to, co być może przez lata było uśpione. Pozwala, aby to, co skrzętnie chowaliśmy w sobie, z powodu lęku, niewiary we własne możliwości, mogło ujrzeć światło dzienne, zachwycić innych.

Pokój Boży, niczym prąd rzeki, umożliwia nam nieustawanie w drodze, pomimo napotykania różnych trudności, życiowych zakrętów, doświadczanych przeszkód. On rzeźbi nasze charaktery, ociosuje naszą niedojrzałość, niczym płynąca woda, która wygładza znajdujące się w jej zasięgu ostre kamienie.

Jestem dla Boga małym robaczkiem- drobinką, która zaistniała na tym świecie z Jego woli. Cóż ja mogę bez Niego uczynić? Dokąd zawędrować? Co osiągnąć? On potężny, wszechmocny pochyla się nieustannie nade mną, dając mi ochronę, której tak bardzo potrzebuję. On pilnuje, by nikt mnie nie zdeptał.

Jezus chce być dla nas niczym zimny, czysty strumień, który przynosi ulgę, gdy jesteśmy wyczerpani. On pragnie zdjąć z nas kajdany utrudzenia i obciążenia, pomóc nam kroczyć drogą powołania z radością i entuzjazmem.