Ania Borkowska

O, jakże pożyteczne dla nas jest usłyszeć Jego pełen troski głos, który zaprasza do powrotu, do rozpoczęcia wszystkiego od nowa. Jakże zbawienna dla naszego życia jest zmiana naszego myślenia - z tego opartego na czysto ziemskich kryteriach na to, które na pierwszym miejscu stawia miłość.

Bóg jest Mistrzem w dokonywaniu rzeczy niemożliwych. Tylko On może ożywić to, co martwe, przywrócić nadzieję tam, gdzie wszystkie starania i wysiłki zawiodły, przynieść rozwiązanie sytuacji “bez wyjścia”, obdarzyć zdrowiem w miejsce choroby, dać wolność, tam, gdzie panowała niewola.

Maryja nie miała żadnych wątpliwości, co do Bożej dobroci. Ona ufała Bogu zawsze. Ona ufała bez granic. Wiedziała, że Ten, któremu zawierza siebie, nigdy jej nie zawiedzie.

Boże Miasto jest silne i bezpieczne. Sam Bóg otoczył je murem i przedmurzem, stając się gwarantem jego pokoju. Pomimo tych wszystkich zabezpieczeń miejsce to nie ma nic wspólnego z niezdobytym grodem, przeznaczonym tylko dla jakiś wybrańców. Jego bramy otwarte są na oścież.

Nasze wnętrza są niczym ogromny mechanizm, w którym ciągle coś się dzieje. W każdym momencie jakoś się czujemy, mamy jakieś oczekiwania, pragnienia. Nieustannie towarzyszą nam zmieniające się emocje, które wywołują określone zachowania.

Potrzebujemy wsłuchiwać się w Jego poruszenia, by mieć siłę iść dalej, by wzrastać w wierze, by nabierać coraz większej pewności, iż On jest zawsze przy nas i czyni wszystko dla naszego dobra.

Każdy z nas został powołany do życia miłosnym Słowem Ojca – utkany w łonie matki jako Jego dziecko. Nic i nikt nie jest w stanie odebrać nam tej tożsamości. Stanowi ona fundamentem naszej wartości i godności.

Panie, w Królestwie Niebieskim panują zupełnie inne zasady niż w świecie, w którym żyjemy. Ty obdarowujesz darmo, hojnie, zawsze. Nie cofasz swej miłości nawet w obliczu naszych zdrad. Pomóż nam uwierzyć Tobie i żyć już teraz miłością, która jest najważniejszym prawem Twojego Królestwa.

W atmosferze pewności bezwarunkowej miłości Boga, stopniowo burzy się to, co w królestwie naszego życia, było utkane wyłącznie ludzkim rękami, wzniesione z kamieni osądów, lęków, porównywania się z innymi, by ustąpić miejsca temu, co w nas wieczne, prawdziwe.

Czy składając wszystko w ręce Boga ryzykuję czymkolwiek? Czy raczej otrzymuję szansę, by dobra, które mam, mogły się pomnożyć, służąc nie tylko mi, ale także moim bliźnim?