Ania Borkowska

Kościoły są oazami, pośrodku pustyni współczesnego świata. To z nich, dzięki Obecności Boga, wypływa nieustannie życiodajny potok, który może bardzo konkretnie zmieniać naszą rzeczywistość, uzdrawiając to wszystko, co tak dalekie od Bożego planu.

Często rzeczy najistotniejsze w życiu doczesnym, ale także mające wpływ na naszą wieczność są z pozoru malutkie, niewidowiskowe.

Dość często zdarza mi się towarzyszyć różnym osobom w ich trudach i cierpieniu. Niejednokrotnie nie mogę dać im niczego więcej, oprócz mojej obecności, chwili uwagi, zainteresowania. Mam jednak pewność, że Bóg jest większy od wszystkich chorób i zagmatwanych sytuacji życiowych.

Myślę, że musimy mieć świadomość tego, co dzieje się dookoła nas. Nie możemy być naiwni. Jednak, z drugiej strony, dostrzegając ogrom nieuczciwości, okrucieństwa, egoizmu nie powinniśmy się dać ogarnąć beznadziei, pozwolić ograbić z naszych ideałów i zaufania, które pokładamy w Bogu.

Czasem spaceruję z Mężem do miejsca, które nazywamy “końcem świata”. W pewnym momencie droga ucina się na cypelku, który wchodzi dość daleko w wodę. Stąd nie można już pójść dalej, ale czy to oznacza, że tam jest koniec wszystkiego? Nie! Tam zaczyna się coś zupełnie nowego.

Do wielkich rzeczy jesteśmy powołani. Świadomość tego powinna rozpalać nasze serca tęsknotą oraz pragnieniem, by dotrzeć do miejsca, które przygotował nam Bóg. Ona powinna motywować nas, by dobrze wykorzystać czas ziemskiej pielgrzymki.

Chcąc wzrastać w wierze, doskonalić się w miłości, musimy dać sobie czas. Każda roślina jest najpierw małym ziarenkiem. Każdy zaczyn potrzebuje odpowiedniej ilości czasu, by zakwasić całe ciasto. Nic nie dzieje się natychmiast.

Wszelkie próby narzucania sobie konieczności kochania, myślenie typu: muszę to zrobić dla kogoś, powinnam, jak tego nie zrobię, nie będę dobrą chrześcijanką (dobrym chrześcijaninem), prędzej, czy później, staną się źródłem naszego rozgoryczenia, bólu, zmęczenia, poczucia bycia niewolnikiem.

Czyż królewskie dziecko powinno się lękać, uciekać, chować się, czy raczej chodzić z podniesioną głową, pełne niezniszczalnej nadziei, zawsze świadome bliskości swego Ojca?

Wiele lat temu rodzice poprosili kapłana, reprezentującego Kościół Chrystusowy, aby udzielił mi Chrztu Świętego. Nie pamiętam tego momentu, lecz wiem, że wtedy dokonało się coś najważniejszego w moim życiu - zostałam uwolniona od grzechu pierworodnego i stałam się dzieckiem Bożym