Ania Borkowska

Dzisiaj, przed Mszą Świętą, obserwowałam jak pani kościelna zapalała świece przy ołtarzu. Najpierw jedna rozpromieniła się światłem, później druga, trzecia… i w końcu wszystkie ukazały swoje migocące płomienie. Pomyślałam wtedy, że to jest obraz Kościoła, w którym każdy ma płonąć światłem Chrystusa.

A co byłoby, gdyby dzisiaj nadszedł Jezus, gdyby to właśnie dzisiaj 5 września 2023 roku zstąpił na obłokach ponownie na ziemię? Czy moglibyśmy spojrzeć na Niego bez lęku jak na kogoś oczekiwanego, umiłowanego, kogoś kogo znamy, komu ufamy?

Zachęcam Cię drogi Bracie i droga Siostro do zapoznania się ze Słowem dzień lub nawet kilka dni przed planowaną Eucharystią. W ten sposób będzie mogło ono rozpalać Twoje serce, wywołując tęsknotę za podjęciem dialogu z Tym, który Cię naprawdę umiłował.

Bóg nie chce naszej stagnacji, osiągnięcia jakiegoś określonego poziomu w życiu duchowym, po to by się nim zadowolić i osiąść na laurach. On pragnie otwierać przed nami swoją przestrzeń, która jest nieograniczona, nieskrępowana jakimikolwiek limitami.

Bóg jest przy nieustannie. On kocha mnie bezwarunkowo. Tylko z mojej strony może dokonać się odejście, próba zasłonięcia przed Jego wzrokiem, czy to z powodu wstydu, czy też za sprawą ignorancji.

Mogę iść super przygotowana na spotkanie, przeprowadzić je profesjonalnie, mając poczucie dobrze wykorzystanego czasu, ale czy to oznacza, że moi słuchacze zaczerpną coś z przekazywanych przeze mnie treści, wprowadzając je we własne życie? Żadną miarą!

Opuszczenie kraju nie było dla mnie łatwe, ale czułam, że tak trzeba uczynić, że to jest dobre dla nas. Na potwierdzenie trafności podjętej decyzji nie musieliśmy czekać długo. Już miesiąc po osiedleniu się w Holandii nosiłam pod sercem nasze długo oczekiwane dziecko.

Porównywanie się z innymi tworzy bardzo często rozdźwięk między ludźmi, sprawia, że to, co nasze przestaje nam wystarczać, a to, co innych, wydaje się lepsze, bardziej atrakcyjne. Stanowi prostą drogę do odrzucenia lub nierozpoznania darów, które Bóg ofiarował każdemu z nas.

Małe kroczki dają mi ogromną radość. Pozwalają iść naprzód, bez narażania się na niebezpieczeństwo pominięcia tego, co istotne.

W Chrystusie, nasze uwięzione, spętane grzechem dusze, odzyskały wolność. Wyrwały się z sideł szatana, który czyhał na nie, niczym zgraja ptaszników, zastawiających pułapkę na swą ofiarę