Ania Borkowska

Wiedzieć, że Bóg kocha to zbyt mało. Trzeba Mu jeszcze uwierzyć. Trzeba opuścić swoje pokaleczone, ludzkie myślenie na temat miłości, na którą trzeba zasługiwać, której nie jest się godnym, która jest czymś niestałym, zależnym od emocji, stanu psychicznego, która może być odwołana w każdej chwili.

Każda Spowiedź jest dla mnie teraz spotkaniem z Bogiem, który przede wszystkim kocha i przytula, który pragnie uzdrawiać, a nie sprawdzać, czy wymieniłam wszystkie najdrobniejsze przewinienia.

To miłość i dobroć otwierają bramy serc. To one rozpuszczają bariery, które sobie misternie zbudowaliśmy, z powodu naszych zranień, przykrych doświadczeń.

Z Bogiem jest inaczej. On widzi zawsze. Widzi wszystko. Nie musimy przed Nim trąbić o tym, czego udało nam się dokonać. Nie musimy zdawać Mu relacji z naszych dobrych uczynków, aby były przez Niego zauważone, docenione.

Do dziś pamiętam jedno z zadań, które otrzymałam w ósmej klasie, na olimpiadzie języka polskiego. Musiałam wytłumaczyć, co oznacza zdanie: „Tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono”. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, jak bardzo jest ono prawdziwe.

Nasze szczere modlitwy zawsze dochodzą do Boga. On przyjmuje wszystko, co oddajemy Mu z dziecięcą ufnością. W chwili, w której wypowiadamy nasze gorące prośby, powinniśmy już dziękować Mu za ich wysłuchanie, zrzucając z siebie jarzmo trosk, zamartwiania się.

Nasza wiara w Boga, życie zgodnie z Jego przykazaniami, podejmowanie różnych praktyk religijnych może być dla innych świadectwem, okazją do zatrzymania się, zastanowienia nad własnym życiem, ale także stać się powodem doświadczania przez nas prześladowań, złego traktowania ze strony innych osób.

Obserwując życie, można stwierdzić, że niektóre osoby czynią dobry użytek z własnej winnicy i dzięki temu wydają słodkie grona, inni natomiast produkują cierpkie, na nic nie nadające się owoce. A jaką winnicą jesteś Ty? Czy ziemia, którą otrzymałeś od Boga spełnia swoje zadanie?

Pan nagradza pokornych. Wywyższa tych, którzy uznają swoją zależność od Niego, którzy wiedzą, że nie są pępkiem świata, którzy znają swoje miejsce i potrafią czynić dobro, nie dla poklasku, lecz ze względu na Niego.

Dobrze wiemy, że niemożliwe jest, by miłość mężczyzny i kobiety rozwijała się, stawała źródłem szczęścia dla kochających się osób, bez wspólnie spędzanego czasu, rozmów. Tak samo niemożliwe jest przybliżenie się do Boga, pokochanie Go, bez przebywania z Nim, bez dialogu, bez poznawania Go w Słowie.