Ania Borkowska

W momencie wystrzału z pistoletu, każda z nas rozpoczynała bieg z nastawieniem, aby podołać wyzwaniu i jednocześnie zająć jak najwyższą pozycję na mecie. Nie wiadomo było, która wygra, która ukończy zawody jako druga, piąta czy dziesiąta. Tak naprawdę wszystko mogło się wydarzyć.

Wiem, że w towarzystwie Parakleta, ciemność, którą zobaczę nie przerazi mnie, ale będzie miejscem, gdzie zadziać się będzie mógł cud wskrzeszenia do życia całkowicie zanurzonego w Bogu.

Wydawać by się mogło, że mamy wszelkie możliwe warunki ku temu, by być ludźmi szczęśliwymi. Dlaczego zatem wśród nas tak wiele osób zgorzkniałych, mających poczucie życiowej porażki, tych, którzy, gdyby mogli cofnąć czas, obraliby inny kurs?

Nasza córka od dawna interesuje się gimnastyką. Często próbuje wykonywać samodzielnie dziecięce „akrobacje”: skacze, biega, podciąga się na drążkach, staje na rękach, robi szpagat, gwiazdę. Jej pragnieniem jest jednak umieć więcej.

Dzisiejsza Ewangelia przedstawia Boga jako ogrodnika uprawiającego winny krzew, w który my wszyscy jesteśmy wszczepieni. Na nasze szczęście, Stwórca wie najlepiej jak postępować, by każdy mógł przynieść najwspanialsze owoce.

Najpierw ksiądz „nabiera” w dłonie pokój Chrystusowy z ołtarza, następnie przekazuje go w stronę zgromadzonych, a my z kolei, odwracając się do tyłu, posyłamy go do osób siedzących coraz dalej i dalej.

Przepiękne jest to, że mogę decydować o swoim życiu, że mam prawo się potknąć, popełnić błąd, że nie muszę wiedzieć wszystkiego. Niezależnie od mojej kondycji, jestem dzieckiem ukrytym w ramionach Ojca. On zawsze na mnie patrzy, zawsze ochrania, nieustannie prowadzi ku dobru.

Nasz syn ma na imię Paweł. Wierzę głęboko, że podobnie jak jego patron, w pewnym momencie życia, spotka na swojej drodze Chrystusa i doświadczając Jego żywej Obecności, zbuduje z Nim piękną relację, która będzie także świadectwem dla innych ludzi.

Już dawno zauważyłam, że największą radość w życiu odczuwam wtedy, gdy podejmuję te zadania, które stawia przede mną Bóg.

Dość często jednak zdarzają w moim życiu sytuacje, w których czuję się, jakbym była z innego świata, w których moja wiara i jej brak u drugiej osoby, stanowią barierę, która nie pozwala, by mogło zaistnieć prawdziwe, pełne spotkanie między nami.