Ania Borkowska

Chrystus był wyżej, stał się widoczny dla wszystkich obecnych tam ludzi. Niektórzy dostrzegli w Nim przegranego, zhańbionego człowieka, dla innych był wzorem całkowitego oddania siebie Bogu.

Młodzieńcze, tobie mówię, wstań! A zmarły usiadł i zaczął mówić.

Gdy widzimy symbol ślepej uliczki, nie łudzimy się, że dojedziemy nią do innej przejezdnej drogi.

Wiele rzeczy robimy kosztem rezygnacji z własnej wygody, czy z naszych planów, ale widząc w nich dobro, nie ubolewamy nad stratą, lecz cieszymy się, że możemy dać innym siebie.

Życie ziemskie każdego z nas ma pewien ciąg – zaczyna się w konkretnym momencie i trwa jakiś czas, splatając się z życiem innych osób, łącząc w sobie różne wydarzenia, sytuacje.

Co stałoby się, gdyby ktoś niespodziewanie zaprosił nas na ucztę? Czy bylibyśmy gotowi na takie nieoczekiwane wydarzenie?

Często używamy słowa: „popatrz!”, chcąc podzielić się z najbliższymi tym, co przykuło naszą uwagę, co nas zadziwiło lub wydało się piękne, niezwykłe.

Wychowanie dzieci jest dla mnie jednym z najtrudniejszych, jak dotąd, zadań. Zdecydowanie łatwiejsze wydaje mi się życie w małżeństwie.

W czasie jednej z wieczornych modlitw pojawiły mi się, jak na filmie, te liczne osoby, z którymi miałam kontakt w ostatnich dniach.

Chrystus pragnie błogosławić dzieci, chce swoją mocą pomagać im w rozwoju osobowości, ukierunkowaniu tego wszystkiego, co otrzymały jako dar, ku dobru.