Ania Borkowska

Myślę, że wszyscy czujemy się bardzo źle, gdy żyjemy w kłamstwie, gdy coś kamuflujemy i nie pozwalamy dojść do głosu temu, co autentyczne w nas.

Nie byłoby możliwe, abyśmy nazywali Boga Ojcem, mogli schronić się w ramiona Maryi, byśmy odczuwali poruszenia Ducha Świętego, gdyby nie łaska wypływająca z mocy tego pierwszego Sakramentu

Bardzo często, podczas uprawiania sportu, szczególnie w trudniejszych warunkach, w moich myślach pojawia się obraz ludzkiego pielgrzymowania, zmagań na drogach naszej wiary.

Zawsze zaczynam dzień ofiarowaniem go Bogu, ale dzisiaj bez żadnego kombinowania, powiedziałam, że nie wiem, jak dam sobie radę, że jest mi trochę ciężko i potrzebuję prowadzenia i pomocy, żeby się w tym wszystkim nie zakopać.

Kiedy byłam małą dziewczynką, marzyłam, by grać na pianinie. Miałam dużo starszą koleżankę, która grała bardzo pięknie na tym instrumencie.

Nie mam wątpliwości, co do tego, że Jezus mnie zna. Wiem, że istnieję na tym świecie tylko dlatego, że On mnie chciał i stworzył.

Gdy zadaję sobie pytanie: „Czy lubię być napominana przez innych?” ciśnie mi się jedna odpowiedź: „Nie lubię!”

Gdy pozwolimy Bogu rzucać promienie światła na nasze serca i dusze, może okazać się, że mnóstwo tam jeszcze brudu i zamiecionych pod dywan śmieci.

Dzisiejsze Słowo Boże mówi mi, abym bardziej słuchała Boga niż ludzi, czyli także bardziej niż samej siebie, niż tego, co rodzi moja ludzka ograniczoność.

Jest tyle wspaniałych rzeczy, które chciałabym uczynić, tyle osób, dla których pragnę wygospodarować choć trochę czasu, aktywności, w które chciałabym się włączyć, aby wesprzeć działalność Kościoła