Czytania na dziś

Dzisiaj ,przed Mszą Świętą, zaczęłam przyglądać się filarom, które podtrzymują budowlę kościoła. Stoją wyprostowane, dumne, utrzymując na swoich barkach przeogromny ciężar wszystkich użytych materiałów budowlanych. Usunięcie ich spowodowałoby zawalenie się wszystkiego.

Czy pozwolisz, by Jezus dotknął mar, na których spoczywasz, godząc się, by inni nieśli Cię tam, dokąd nie chcesz? Czy stworzysz okoliczności, aby mógł objawić swoją moc? A później, czy będziesz opowiadać innym o Jego dobroci i wielkości, by i oni mogli spotkać się z Nim w bramie swojego życia?

W pewnym momencie nasza córka Faustynka rozpoczęła temat, który pozwolił płynnie przejść do krótkich rozważań nad niedzielną Ewangelią. Zawsze staram się wykorzystywać takie chwile, by użyźniać serca naszych dzieci Bożymi prawdami, by wrzucać w nie ziarenka tego, co duchowe, co niezniszczalne.

Ludzie próbują budować coś niezniszczalnego opierając się tylko na własnych siłach. Z tej to przyczyny mnóstwo w Holandii rozwodów. Właśnie dzisiaj obchodzony jest dzień rozwiedzionych – czyli tych, których marzenia o wspólnym życiu zakończyły się fiaskiem.

Komu z nas nie zdarzyło się narzekać na własną codzienność, tęskniąc za jakąś nowością, czymś, co będzie bardziej pociągające. W ilu głowach wracała jak bumerang myśl: “znowu to samo”, “mam już tego dość”, “męczy mnie to wszystko”...

Podążajmy za tym, co rzeczywiście rozpala nasze serca, co pozwala odczuwać autentyczny płomień, który nie stygnie przy pierwszym lepszym ochłodzeniu, który nie jest podróbką nie dającą ciepła, ale czymś, co nieustannie trawi naszą duszę, nie pozwalając jej znaleźć odpoczynku nigdzie, poza Bogiem.

Wdzięczność każe się zatrzymać, by zobaczyć swoją niewystarczalność. Otwiera oczy na obdarowanie, którego doświadczam w moim bliźnim, torując drogę do bliższej z nim relacji. Pozwala dotrzeć do pokładów radości, które czynią życie bardziej spełnionym i owocnym.

Świat podwodny jest piękny, ale myślę, że życie z Bogiem ma jeszcze większy urok. Jestem pewna, że nie starczy nam, tu na ziemi, czasu, aby poznać wielkość i wszechmoc Bożą. Mamy jednak zaproszenie, by odkrywać coraz więcej i więcej, by karmić się coraz obficiej...

Dzisiaj, przed Mszą Świętą, obserwowałam jak pani kościelna zapalała świece przy ołtarzu. Najpierw jedna rozpromieniła się światłem, później druga, trzecia… i w końcu wszystkie ukazały swoje migocące płomienie. Pomyślałam wtedy, że to jest obraz Kościoła, w którym każdy ma płonąć światłem Chrystusa.

A co byłoby, gdyby dzisiaj nadszedł Jezus, gdyby to właśnie dzisiaj 5 września 2023 roku zstąpił na obłokach ponownie na ziemię? Czy moglibyśmy spojrzeć na Niego bez lęku jak na kogoś oczekiwanego, umiłowanego, kogoś kogo znamy, komu ufamy?