Czytania na dziś

Kiedy słyszę imię naszego Boga „Ja Jestem” przeszywa mnie uczucie, którego nie jestem w stanie wyrazić słowami. Mieszają się we mnie podziw, radość, zachwyt, pokój, uniesienie.

Po przeczytaniu dzisiejszych czytań, w mojej głowie, wybrzmiewało cały czas słowo „wolność”. To właśnie jej brak doprowadza do tego, że ludzie popełniają grzech, który może w konsekwencji zakończyć się karą więzienia.

Dzięki Krzyżowi dostrzegamy, że Królestwo Chrystusa nie pochodzi z tego świata, ale rządzi się zupełnie innymi prawami. Najważniejsze w nim jest bowiem wypełnienie woli Najwyższego, które rodzi niezniszczalne, trwające na wieki, owoce.

Taka postawa otwiera Mu bramy do naszego życia, pozwala działać, przemieniać to wszystko, co jeszcze zatwardziałe. Dzięki niej Bóg może podnosić każdego z nas do swego policzka i opowiadać o swojej bezwarunkowej miłości.

Bóg umiłował nas pierwszy. Na Jego miłość nie musimy zasługiwać, nie musimy o nią walczyć. Jedyne, czego potrzebujemy to w nią wejść, pozwolić, by nas ogarnęła, napełniła.

Trwałam na modlitwie, podczas której, z jednej strony doświadczałam głębokiego żalu, a z drugiej wdzięczności wobec Boga za strumienie żywej wody, w których będę mogła za chwilę kąpać się, uczestnicząc w Eucharystii.

Może staramy się w naszym życiu zabłysnąć przed Bogiem, wypełniając skrupulatnie Jego przykazania, zalecenia, podejmując długie modlitwy, posty, ale jednocześnie zapominamy o najważniejszym – o miłości do Niego.

Pan Bóg wyznaje nam bez ustanku swoją miłość. Jest jak Oblubieniec, który pragnie zapewnić oblubienicę o swojej bliskości, wierności, o tym, że przy Jego boku będzie zawsze bezpieczna, będzie miała możliwość wzrastać, rozwijać się, stawać coraz piękniejszą.

Jesteśmy wolni i to my dokonujemy wyborów w naszym życiu. Możemy słuchać Boga lub odwrócić się do Niego plecami, zatykając sobie uszy. Tak naprawdę wszystko nam wolno. Musimy jednak pamiętać, że nie wszystko przynosi korzyść. (Por 1 Kor 6, 12)

Nasza codzienność nie sprzyja kontemplowaniu tego, co duchowe. Ciągle gdzieś gonimy, mamy tysiące spraw na głowie. Dajemy się wciągnąć w doczesność zamiast starać się przeżywać ją zawsze w odniesieniu do wieczności.