Czytania na dziś

Często ogromną radością napełnia mnie wykonywanie drobnych, wydawałoby się nic nie znaczących czynności, podczas, gdy to, co bardziej skomplikowane, trudniejsze, wcale nie daje proporcjonalnie większego szczęścia.

Odłożyłam plany, które miałam w głowie i postanowiłam pójść za dobrem, które przygotował dla mnie Dobry Ojciec. Nie żałuję tego. Wróciłam do domu pełna radości, która nie pochodzi z tego świata. Wierzę, że wykorzystałam dobrze swój czas.

Wczoraj wydarzyła się dość dziwna dla mnie sytuacja. Sposób, w jaki na nią zareagowałam, napełnił mnie goryczą i wstydem. Nie mogłam przestać o tym myśleć. Czułam wyrzuty sumienia, które nie pozwalały mi skupić się na innych sprawach.

Był w mojej młodości taki czas kiedy, chyba przez rok, nie przystępowałam do Sakramentu Pokuty i Pojednania. Pamiętam, jak ciężko było mi wtedy cieszyć się tym wszystkim, co wydarzało się w moim życiu – sukcesami na studiach, znajomościami, wyjazdami. To, co nosiłam w sercu, ciążyło mi bardzo.

Wczoraj otrzymałam łaskę przystąpienia do Sakramentu Pokuty i Pojednania. Na „własnej skórze” doświadczyłam Bożego Miłosierdzia. Chrystus wziął na siebie wszystkie moje grzechy i pozwolił mi zanurzyć się Miłości, która przyjmuje mnie taką, jaką jestem – nieidealną, słabą, kruchą.

Niedojrzały mały człowiek prosi o wszystko, co wydaje się mu atrakcyjne, co może zapewnić mu jakieś wrażenia, dojrzały – potrafi zrezygnować z tego, co daje chwilową przyjemność, a zaczyna pragnąć tego, co przynosi prawdziwe szczęście, spełnienie, co prowadzi do dobra.

Kiedy prowadzę spotkania z narzeczonymi, zawsze najbardziej zależy mi na tym, żeby zachwycili się Bożym zamysłem względem małżeństwa i rodziny. Pragnę, aby uwierzyli, że Bóg ma dla nich najlepszy plan.

Któż z nas nie chciałby być jak drzewo, które ma odpowiednią ilość soków, by żyć, by wydać dorodne owoce? Któż nie chciałby, aby wszystko, co czyni było udane, by prowadziło do dobra?

Nie chcę szukać ukojenia poza Bogiem. Wiem, że nikt inny nie jest mi go w stanie ofiarować. Wierzę, że to On jest odpowiedzią na wszystkie pytania, rozwiązaniem wszystkich trudności, pocieszeniem w chwilach smutku.

Nie wyobrażam sobie życia bez modlitwy. Potrzebuję jej jak powietrza, jak pokarmu, jak odpoczynku. Wszak dusza moja należy do Boga i zawsze będzie się wyrywać ku Niemu. Nie spocznie dopóki w Nim się nie znajdzie.