Czytania na dziś

Wszędzie tam, gdzie człowiek wprowadza "swoje", robi coś, bo mu się tak wydaje, gdzie nie podąża za Bożymi wskazaniami, prędzej, czy później doświadcza porażki, unicestwienia swoich planów. Taka sytuacja zwraca się zawsze ostatecznie przeciwko samemu człowiekowi.

Potrzebujemy oparcia się na czymś, co stabilne, niezawodne, co będzie dla nas punktem odniesienia i będzie wlewało w nasze serca pokój, chęć życia, pomimo wszystko. Potrzebujemy Osoby, która nas nigdy nie zawiedzie, której miłości możemy być pewni w stu procentach.

Ilu z nas zadaje sobie pytanie: Dokąd zmierzam? Czy życie, które prowadzę przynosi mi prawdziwe szczęście? Ilu staje przed lustrem, by zobaczyć prawdziwy obraz siebie?

To wszystko, co posiadamy, jest dla mnie wyrazem troski Ojca Niebieskiego o nas, Jego odpowiedzią na naszą codzienną modlitwę: „Chleba naszego powszedniego, daj nam dzisiaj”.

Stawanie przez Stwórcą z pustymi rękami, z przekonaniem o Bożej wszechmocy, sprawia, że On może te dłonie napełnić.

Dzieci nie są naszą własnością. Są darem Boga, wyrazem Jego zaufania do nas. To On sprawia, że poczynają się w łonach mam, a później rodzą w konkretnym miejscu i czasie, u boku takich, a nie innych rodziców.

Wszyscy, kilka chwil wcześniej, otrzymaliśmy, w czasie Mszy Świętej, błogosławieństwo od Naszego Pana. Ono rzeczywiście rozpostarło się nad nami. Słowo wypowiedziane przez kapłana stało się rzeczywistością, która zadziałała w sposób namacalny.

Najpierw zobaczyłam Ziemię, która wyszła spod stwórczej mocy Bożej – piękną, nasyconą harmonią, życiem, w której wszystko ma swoje miejsce i jest potrzebne dla dobra pozostałych stworzeń.

Tymczasem nie widać tłumów, które cisnęłyby się do Chrystusa obecnego w Eucharystii, w Sakramencie Pokuty i Pojednania, które spędzałyby czas na modlitwie, uwielbieniu.

Ilekroć patrzę na unoszący się na wietrze latawiec, moje myśli biegną w stronę wolności, poczucia sprawczości, braku skrępowania, odpoczynku.