Czytania na dziś

Kiedy coś nam się uda, gdy inni zachwycają się tym, co robimy, składają nam podziękowania, wyrazy uznania - warto odejść od tego i w ciszy swego wnętrza spotkać się z Bogiem, dzięki któremu to wszystko stało się możliwe.

Jakże wspaniale jest czcić Boga, który mnie kocha, ochrania i troszczy się o mnie. Całe moje wnętrze wyśpiewuje dziś hymn pochwalny na cześć mojego Pana – Emmanuela – „Boga z nami” – „Boga ze mną” – Boga, z którym wszystko jest możliwe.

Myślę, że prawdziwe szczęście możemy osiągnąć tylko wtedy, gdy odkryjemy to, do czego wzywa nas Bóg i zdobędziemy się na szaleństwo pójścia drogą, którą nam wskaże.

Pamiętajmy, że każdy z nas może, swoimi działaniami, swoim wspierającym i motywującym słowem, wyrwać wiele osób z objęć paraliżu, który blokuje ich działania, który zasłania poczucie ich własnej wartości, nie pozwalając dotrzeć do pokładów dobra i talentów, które w nich złożył sam Bóg.

Bóg pragnie, abyśmy uwierzyli Jego miłości do nas - miłości, która opiekuje się nami nieustannie, która zna wszystkie nasze bolączki i dolegliwości, w której jesteśmy zanurzeni zawsze.

Najwspanialsze, co możemy dać naszym bliźnim to subtelne, pełne zrozumienia i wolności towarzyszenie – obecność, która wspomaga rozwój, dodaje skrzydeł.

Ilu ludzi chce zdobyć to, co błyszczy, co ma uznanie w oczach świata, a odrzuca to, co najbardziej wartościowe, z punktu widzenia ich indywidualnej sytuacji życiowej? Ilu przechodzi obok leżących szans, możliwości, gardząc nimi, a tęskni za czymś, co dla nich niedostępne?

Boże dziecko to dziecko królewskie. Ono nie zachwyca się byle czym, zna swoją wartość. Żyje po królewsku, znajdując upodobanie w tym, co dobre, piękne, posiadające wartość wieczną.

Zastanawiam się, jak wyglądałaby nasza rzeczywistość, wzajemne odniesienia, nasza relacja z Bogiem, gdybyśmy wprowadzili w nią baletową lekkość, gdybyśmy nasze życie uczynili, przepełnionym wdziękiem i sprężystością, tańcem a, powtarzane przez nas tak często “muszę”, zastąpili “chcę”, “pragnę”.

W wierze nie da się iść do przodu, bez powracania wciąż do początku, bez przywoływania entuzjazmu chwil, w których zachwyciliśmy się Bogiem, bez wzbudzania w sobie nieustannie głodu, który tylko On może wypełnić, bez oczyszczania serc, by było w nich miejsce dla Niego.