Pragnę być szczęśliwa w życiu doczesnym, ale także w wieczności. Wiem, że przepustką do realizacji tych moich najgłębszych tęsknot jest miłość. Chcę ją zatem praktykować w codzienności, wpuszczając jej tchnienie we wszystko, co składa się na moje “tu i teraz”.

Tylko w Bogu możemy odkryć sens wszystkiego. Odcięcie od Niego powoduje śmierć. Możemy poruszać się, robić różne rzeczy, odnosić sukces w oczach tego świata, lecz tak naprawdę być pozbawieni życiodajnych soków, tkwiąc w stanie duchowej śmierci.

Dziecko zanurzone w miłości Ojca nie wywyższa się nad innych, lecz służy darami, którymi zostało hojnie obdarowane. Ukryte w ramionach Bożych nie boi się popełniać błędów, nie ucieka przed nimi panicznie w perfekcjonizm.

Tym, co zamyka każdego z nas na Bożą rzeczywistość, jest grzech. To on przekonuje nas, że nie mamy czasu, by przystanąć, aby zachwycić się, aby dostrzec doskonałość, która mogłaby nas doprowadzić do Boga. To on wmawia nam, że tylko to, co przynosi wymierne korzyści warte jest naszego wysiłku.

Serce ludzkie, niestety, może również ulec stwardnieniu, stając się niedostępne dla Bożego Ducha. Ten, który mógłby je użyźnić, rozpulchnić, nie znajduje do niego dostępu, z powodu grubej skorupy, skutecznie uniemożliwiającej przedarcie się ożywczej łaski do wewnątrz.

Podobnie i my – ludzie ochrzczeni - żyjąc z dala od Chrystusa, nosząc w sercu grzech, zamiast miłości, przyczyniamy się do rozpadu Tej, za którą Chrystus oddał swoje życie - Jego Oblubienicy - Kościoła Świętego.

Z Nim przejdę każdą ciemność. On nigdy nie odłączy swojej dłoni od mojej. Wiem to na pewno. Ja jestem słaba - On pełen mocy, ja grzeszna – On Święty, ja ograniczona – On nieskończony.

Niby znamy Boga, a tak często jesteśmy dalecy od patrzenia na świat Jego oczami - niby bliscy, a jednak wciąż oddaleni.

Wierzę, że przede mną szczególny czas, kiedy będę mogła położyć się o stóp Pana i słuchać Jego głosu. Pragnę być, jak Maria, która wykorzystała moment obecności Jezusa we własnym domu, przytulając się do Niego i chłonąc Jego bliskość.

Kochać Boga mogę tylko wtedy, gdy kocham bliźniego. Innej możliwości nie ma. Jeśli nie praktykuję zwyczajnych gestów miłości, dobroci, jeśli nie ma we mnie uważności na drugiego człowieka moja miłość do Boga pozostaje wciąż tylko mrzonką.