Wierzę, że każdy chwila spędzona z Bogiem uwrażliwia na Jego głos. Wiem jednak, że to ja zawsze muszę dokonać bardzo konkretnego wyboru, czy za tym głosem pójdę, czy też nie, czy zostawię to, co sobie na dany moment wymyśliłam, co w moich oczach wydaje się niezwykle ważne i pożyteczne.

Pomimo tego, że emocje są tak powszechne, tak bliskie nam, bardzo często nie potrafimy sobie z nimi poradzić, boimy się ich, wypieramy je, nie akceptujemy tych, które są dla nas trudne i nieprzyjemne. Smutne to, bo od zdolności radzenia sobie z naszymi uczuciami tak bardzo wiele zależy.

Myślę, że nasze odgórne osądy, uprzedzenia mogą bardzo skrzywdzić drugiego człowieka, a jednocześnie zamknąć nas samych w świecie ciasnych wyobrażeń, nie pozwalając spojrzeć szerzej na otaczającą nas rzeczywistość.

Myślę, że staruszkowie i dzieci (szczególnie te małe) mają ze sobą dużo wspólnego. Oni żyją tu i teraz, starając się wykorzystywać, to, co Bóg złożył w ich wnętrzach. Nie kombinują zbyt wiele, nie analizują, ale żyjąc pełną piersią chwytają każdy dzień, który otrzymują w darze.

Mam pewność, że moje matczyne, pełne wiary błogosławieństwo staje się ciałem, przynosząc konkretną ochronę i wsparcie Faustynie i Pawłowi. Wierzę, że Pan czuwa nieustannie nad tymi, których powierzamy Jego opiece.

Wielokrotnie w moim życiu doświadczyłam pomocy mojego Anioła Stróża. Jego podszepty zawsze mają na celu ochronę przed czymś, co dla nas niebezpieczne lub też skłaniają do uczynienia jakiegoś dobra. W moim przypadku, pojawiają się jako nagłe, silne przeświadczenia.

Lubię patrzeć w oczy świętych. Tyle w nich ciepła, delikatności, pokory. Bije z nich niezwykły pokój, który zachęca, by wkroczyć na drogę, którą przebyli, który wzbudza tęsknotę, by być choć trochę, jak oni.

Kiedy myślę o grzechu, widzę w nim niezwykłe podobieństwo do podstępnej choroby, do wirusa, który bardzo szybko się namnaża. Jego okropieństwo polega na tym, że przynosi złe owoce, nie tylko osobie, która się go dopuściła.

Tak bardzo lubię przekraczać próg naszej świątyni, by doświadczyć miłości i miłosierdzia Boga, by karmić się Jego Słowem i Ciałem, by radować się wspólnotą, do której należę.

Myślę, że moglibyśmy przyciągnąć o wiele więcej ludzi do Chrystusa, gdybyśmy się wyzbyli poczucia wyższości, myślenia o sobie, jako o tych, którzy mają jedyną słuszną rację. Gdybyśmy uszanowali tych, którzy myślą inaczej i nie chcieli ich, za wszelką cenę, przeciągnąć na swoją stronę.