Co czujesz? Jakie myśli pojawiają się w Twojej głowie, kiedy dźwięk budzika ogłasza Ci, że oto rozpoczął się nowy dzień i czas już wstać? Może radość, ciekawość, entuzjazm? A może wręcz przeciwnie: lęk, smutek, złość?

Prowadzący spotkanie ksiądz, ukazał świecę, zmieniającą, w czasie trwania Eucharystii, swój kształt, wygląd, postać, jako symbol naszych serc, które także powinny ulegać przemianie po przyjęciu Ciała Chrystusa. Krótko mówiąc… po wyjściu ze Mszy Świętej powinniśmy być innymi ludźmi – lepszymi ludźmi…

To, co doczesne jest przemijalne. Tak było, jest i będzie zawsze. Choćbyśmy buntowali się przeciw temu, starali się „przykuć” do naszych ziemskich spraw, prędzej czy później, staniemy „oko w oko” ze stratą, zmianą.

Nasze powtarzające się grzechy, wady, do których przyzwyczailiśmy się przez wiele lat, słabości zamiatane „pod dywan” z nadzieją, że może jakoś cudownie znikną, zajmują przestrzeń naszych serc – przestrzeń, która mogłaby stać się przyczółkiem dla Bożej Obecności, z której mogłaby tryskać miłość.

Być może jest Ci znane uczucie rozdarcia wewnętrznego – stan, w którym Twoja dusza miota się pomiędzy tym, co doczesne, a tym, co wieczne, kiedy próbuje nie stracić swojej przyjaźni z Bogiem, karmić się Nim nieustannie, a jednocześnie żyć w świecie, wypełniając bardzo konkretne zadania.

Jesteśmy zaproszeni, by wypływać z Nim coraz dalej, coraz głębiej – tam, gdzie będziemy mogli rozpościerać skrzydła, łapać w żagle wiatr Jego Ducha, gdzie niemożliwe będzie stawać się możliwym.

Można być na zewnątrz dojrzałym człowiekiem, mieć głowę pokrytą siwymi włosami, a w środku wciąż piastować, żądne uwagi innych i skupiające się tylko na sobie, niemowlę.

Każdego ranka, wychodzące zza horyzontu słońce rozprasza swoimi promieniami mroki nocy. Jego blask sprawia, że z każdą chwilą robi się coraz jaśniej. Ciemność pierzcha nie mogąc ostać się w obliczu światła. Rozpływa się w nim, roztapia niczym wiosenny śnieg.

Aby tęsknić, trzeba kochać, trzeba być blisko drugiej osoby, spędzać z nią czas, dzielić z nią swoją codzienność. Nie da się tęsknić za kimś, kto jest nam daleki, obcy.

Wyobraźmy sobie, że życie każdego z nas jest jak ten gęsty las. Musimy go przemierzyć, aby dotrzeć do celu. Potrzebujemy jednak znać drogę – najwłaściwszą z dróg, by nie marnować cennego czasu, nie kręcić się w kółko, by móc zobaczyć najpiękniejsze jego fragmenty.