Bardzo zachwycają mnie ludzie pokorni – tacy, którzy nie muszą błyszczeć w świetle reflektorów, którzy nie gonią za uznaniem i pochwałami, ale z uwagi na miłość do Chrystusa, potrafią usunąć się w cień, pozwolić, by inni mogli doświadczyć wywyższenia.

Uwierzmy Słowu Boga. On jest hojny. Nie chce nam niczego zabrać, lecz obdarować nas wszystkim, co piękne, dobre, co jest nam naprawdę potrzebne, byśmy mogli żyć, rozwijać się, wzrastać w miłości, a kiedyś, po śmierci, spotkać się z Nim twarzą w twarz.

Niełatwo było mi być mamą wtedy, kiedy nasz syn miał roczek. Niełatwo jest mi być mamą teraz, kiedy jest nastolatkiem i ma u boku swoją młodszą, nad wyraz aktywną i pomysłową, siostrzyczkę. Niełatwo mądrze kochać, mądrze napominać, wymagać, a jednocześnie towarzyszyć i wspierać.

Możemy wreszcie miłować Chrystusa i kroczyć z Nim, niezależnie od naszego położenia, od tego, czy doświadczamy szczęścia, czy też udziałem naszym jest cierpienie.

To fizyczne niebo, na które patrzymy, jest piękne, jednak odległe, niedostępne dla nas. Na szczęście, istnieje jeszcze inne Niebo, pisane przez wielkie „N”, które może stać się rzeczywistością, w której będziemy ciągle zanurzeni – domem, w którym będziemy nieustannie przebywać.

To był piękny dzień – pełen dawania siebie, spotkań z ludźmi, rozmów, uśmiechu, pomocy, otwartości, zainteresowania drugim człowiekiem. Wszystko zaczęło się od kropli dobra, która pomnożona dzięki Eucharystii, mogła rozlać się na innych.

Bardzo chciałabym, kiedyś, gdy przyjdzie czas mojego odejścia z tego świata, móc spojrzeć ze spokojem w przeszłość. Chciałabym widzieć w niej same wykorzystane szanse do czynienia dobra, chciałabym dostrzec posłuszeństwo wobec Bożych natchnień, zobaczyć moje życie jako ukończony bieg.

W czasie naszego dotychczasowego małżeńskiego życia, już siedem razy zmienialiśmy miejsce zamieszkania. Uświadomiłam sobie dzisiaj, że do żadnego z nich, nie byliśmy jednak przywiązani, w tym sensie, by traktować je jako krainę, w której osiądziemy już na stałe.

Radość „nie z tej ziemi”, jak ją nazywam, jest tak niesamowita, że wynagradza wszelką niewygodę, poświęcenie. Daje taką energię i tak umacnia siły, że ma się ochotę skakać, tańczyć i wyśpiewywać Bogu hymny uwielbienia.

Chrystus zaprasza każdego z nas do wyruszenia w podróż, w czasie której stopniowo będzie odkrywał przed nami poszczególne jej etapy. On wie, że kolejny krok możemy uczynić dopiero, gdy jesteśmy gotowi, by pójść dalej, gdy to, co ujrzymy będzie nas umacniać, a nie niszczyć czy wbijać w pychę.