Czy jednak Bóg znajdzie w naszych sercach pokorę, by mógł czynić za naszym pośrednictwem znaki, oczekując, że nie staną się one powodem do szerzenia własnej chwały, ale do objawiania mocy i wielkości Tego, który jest dawcą wszelkiego dobra?

Jako ludzie ochrzczeni jesteśmy posłani do tych, którzy nie znają Boga. Mamy do nich iść nie po to, żeby rzucać puste słowa, pouczać, ale by świadczyć o Nim naszym życiem.

Światło sprawia, że widzimy więcej i dokładniej. Jeśli chcemy być ludźmi niosącymi pokój i miłość, powinniśmy nieustannie badać nasze serca, otwierać je przed obliczem Pana, który jest owym światłem.

Czy ludzie niewierzący patrząc na nas mogą powiedzieć: Oni się naprawdę miłują. My też tak chcemy. Czy włączamy się w budowanie naszych wspólnot, czy tylko jesteśmy biernymi odbiorcami?

Pamiętam mój Sakrament Bierzmowania. Z wielkim przejęciem i z pełną świadomością powagi tej chwili, otworzyłam swoje serce na dary Ducha Świętego. Nie potrafię wyrazić słowami wdzięczności za to, co dokonało się wiele lat temu.

. Dla Boga nie ma znaczenia, czy jesteś zdolny, jaki jest poziom twojej inteligencji, jaki masz charakter, temperament. W Jego Królestwie jest miejsce dla każdego i każdym z nas pragnie się posługiwać w celu głoszenia Ewangelii.

Rozświetlone płomieniami wyglądały pięknie. Pomyślałam, że bardzo chciałabym, aby moje serce było rozpalone miłością do Boga, by płonął w nim ogień wiary, by był w nim zawsze obecny Duch Święty, który będzie z łatwością docierał do moich myśli, pobudzał mnie do pięknych czynów.

I chociaż doświadczam często własnej słabości, nieporadności, nie chcę poddawać się zwątpieniu, smutkowi. Wiem, że Chrystus to wszystko pokonał i w Nim ja także mogę odnieść zwycięstwo i mieć udział w Jego Chwale.

Ty jednak nie masz świadomości, że wszystko, co należy do ojca, jest także twoje. Żyjesz jak niewolnik, zadowalając się tylko jakąś namiastką. Nie otwierasz swych dłoni, nie zwracasz się z prośbą o więcej lub też w ogóle nie oczekujesz niczego…

Nie udawałam przed Bogiem, że jest mi łatwo i że bardzo nabożnie przeżywam ten Święty Czas. W szczerości opowiedziałam Mu o moich problemach, o tym, co się we mnie dzieje i oddałam Mu to wszystko z ufnością.