Podziwiam ludzi, którzy znając własną wartość, kierują się w codzienności zdrową dumą. Wiedzą dobrze, że ich życie jest cenne samo w sobie, że nie muszą nic nikomu udowadniać, ani zasługiwać na czyjeś względy.

Spróbujmy w tym Wielkim Tygodniu wyostrzyć nasz wzrok na Chrystusa, który umiera za każdego z nas, który oddaje wszystko, co ma, kim jest, by uratować Ciebie i mnie. Czy można uczynić coś więcej , by okazać swą miłość, zatroskanie, by udowodnić, że Jemu na nas naprawdę zależy?

Spojrzenie na, budzącą się z zimowego snu, roślinność raduje mój wzrok. Słuchanie treli skrzydlatych przyjaciół, obserwowanie ich zaangażowania w budowanie gniazd dla potomstwa, wzbudza we mnie podziw dla Tego, który swoim Słowem powołał do istnienia otaczający nas świat.

Kiedy słyszę imię naszego Boga „Ja Jestem” przeszywa mnie uczucie, którego nie jestem w stanie wyrazić słowami. Mieszają się we mnie podziw, radość, zachwyt, pokój, uniesienie.

Po przeczytaniu dzisiejszych czytań, w mojej głowie, wybrzmiewało cały czas słowo „wolność”. To właśnie jej brak doprowadza do tego, że ludzie popełniają grzech, który może w konsekwencji zakończyć się karą więzienia.

Dzięki Krzyżowi dostrzegamy, że Królestwo Chrystusa nie pochodzi z tego świata, ale rządzi się zupełnie innymi prawami. Najważniejsze w nim jest bowiem wypełnienie woli Najwyższego, które rodzi niezniszczalne, trwające na wieki, owoce.

Taka postawa otwiera Mu bramy do naszego życia, pozwala działać, przemieniać to wszystko, co jeszcze zatwardziałe. Dzięki niej Bóg może podnosić każdego z nas do swego policzka i opowiadać o swojej bezwarunkowej miłości.

Bóg umiłował nas pierwszy. Na Jego miłość nie musimy zasługiwać, nie musimy o nią walczyć. Jedyne, czego potrzebujemy to w nią wejść, pozwolić, by nas ogarnęła, napełniła.

Trwałam na modlitwie, podczas której, z jednej strony doświadczałam głębokiego żalu, a z drugiej wdzięczności wobec Boga za strumienie żywej wody, w których będę mogła za chwilę kąpać się, uczestnicząc w Eucharystii.

Może staramy się w naszym życiu zabłysnąć przed Bogiem, wypełniając skrupulatnie Jego przykazania, zalecenia, podejmując długie modlitwy, posty, ale jednocześnie zapominamy o najważniejszym – o miłości do Niego.