Pan Bóg wyznaje nam bez ustanku swoją miłość. Jest jak Oblubieniec, który pragnie zapewnić oblubienicę o swojej bliskości, wierności, o tym, że przy Jego boku będzie zawsze bezpieczna, będzie miała możliwość wzrastać, rozwijać się, stawać coraz piękniejszą.

Jesteśmy wolni i to my dokonujemy wyborów w naszym życiu. Możemy słuchać Boga lub odwrócić się do Niego plecami, zatykając sobie uszy. Tak naprawdę wszystko nam wolno. Musimy jednak pamiętać, że nie wszystko przynosi korzyść. (Por 1 Kor 6, 12)

Nasza codzienność nie sprzyja kontemplowaniu tego, co duchowe. Ciągle gdzieś gonimy, mamy tysiące spraw na głowie. Dajemy się wciągnąć w doczesność zamiast starać się przeżywać ją zawsze w odniesieniu do wieczności.

Często ogromną radością napełnia mnie wykonywanie drobnych, wydawałoby się nic nie znaczących czynności, podczas, gdy to, co bardziej skomplikowane, trudniejsze, wcale nie daje proporcjonalnie większego szczęścia.

Odłożyłam plany, które miałam w głowie i postanowiłam pójść za dobrem, które przygotował dla mnie Dobry Ojciec. Nie żałuję tego. Wróciłam do domu pełna radości, która nie pochodzi z tego świata. Wierzę, że wykorzystałam dobrze swój czas.

Wczoraj wydarzyła się dość dziwna dla mnie sytuacja. Sposób, w jaki na nią zareagowałam, napełnił mnie goryczą i wstydem. Nie mogłam przestać o tym myśleć. Czułam wyrzuty sumienia, które nie pozwalały mi skupić się na innych sprawach.

Był w mojej młodości taki czas kiedy, chyba przez rok, nie przystępowałam do Sakramentu Pokuty i Pojednania. Pamiętam, jak ciężko było mi wtedy cieszyć się tym wszystkim, co wydarzało się w moim życiu – sukcesami na studiach, znajomościami, wyjazdami. To, co nosiłam w sercu, ciążyło mi bardzo.

Wczoraj otrzymałam łaskę przystąpienia do Sakramentu Pokuty i Pojednania. Na „własnej skórze” doświadczyłam Bożego Miłosierdzia. Chrystus wziął na siebie wszystkie moje grzechy i pozwolił mi zanurzyć się Miłości, która przyjmuje mnie taką, jaką jestem – nieidealną, słabą, kruchą.

Niedojrzały mały człowiek prosi o wszystko, co wydaje się mu atrakcyjne, co może zapewnić mu jakieś wrażenia, dojrzały – potrafi zrezygnować z tego, co daje chwilową przyjemność, a zaczyna pragnąć tego, co przynosi prawdziwe szczęście, spełnienie, co prowadzi do dobra.

Kiedy prowadzę spotkania z narzeczonymi, zawsze najbardziej zależy mi na tym, żeby zachwycili się Bożym zamysłem względem małżeństwa i rodziny. Pragnę, aby uwierzyli, że Bóg ma dla nich najlepszy plan.