Najpierw zobaczyłam Ziemię, która wyszła spod stwórczej mocy Bożej – piękną, nasyconą harmonią, życiem, w której wszystko ma swoje miejsce i jest potrzebne dla dobra pozostałych stworzeń.

Tymczasem nie widać tłumów, które cisnęłyby się do Chrystusa obecnego w Eucharystii, w Sakramencie Pokuty i Pojednania, które spędzałyby czas na modlitwie, uwielbieniu.

Patrzę na latawiec, który nade mną unosi się. Wspina się wyżej i wyżej, do melodii wiatru tańczyć chce. Mocna nić nie pozwala jednak w przestworza mu się wzbić, trzyma na uwięzi, uciszając pragnień rytm. Sprowadza na ziemię przekonując, że niemożliwe to, co przed chwilą

Ilekroć patrzę na unoszący się na wietrze latawiec, moje myśli biegną w stronę wolności, poczucia sprawczości, braku skrępowania, odpoczynku.

Chcę stwarzać warunki, by Duch mógł na mnie spocząć. Zdaję sobie sprawę z tego, że Jego obecność jest zależna ode mnie.

Powinniśmy ciągle przeglądać się w lustrze, jakim jest Chrystus i prosić Go, aby ucinał wszystkie części naszego korzenia, które odwracają się od Niego, wychodząc na zewnątrz.

Zaufanie Bogu wymaga od nas zawsze podjęcia jakiegoś ryzyka, porzucenia swoich wyobrażeń, logicznych wytłumaczeń. Nie jest to jednak krok w nieznane.

Jak mamy w takich warunkach spotkać się z Bogiem, który jest zawsze delikatny, którego natchnienia są słyszane w ciszy, w zatrzymaniu się, który chce mówić do nas w czasie intymnego spotkania?

Wyciągam swe ręce w uwielbieniu, w stronę Słońca zwracam się. Pragnę głos mój złączyć z tymi, którzy w Miejscu Świętym wychwalają Cię. Pan Zastępów, Bóg Wszechmocny, Jemu dziękczynienie, moc i cześć. On jest godzien, by Mu służyć, U stóp Jego oblubieńczą śpiewać pieśń. Podziw,

Ktoś może powiedzieć: takie życie… Czy jednak jest to droga nieunikniona? Czy jesteśmy skazani na ciągłe niepowodzenia, brak szczęścia, gorycz?