Jakże niesamowity jest nasz Pan - choć włada potęgą, choć ma pod swoimi stopami Wszechświat cały, potrafi przyodziać się w delikatność, pozostać prawie niezauważonym. Wszystko po to, by nie porazić nas swoją wszechmocą, by nie zniewolić nas swym pięknem.

Kiedy Pan mówi, że cię ustrzeże od zła, to nie potrzebujesz zamartwiać się o przyszłość, poszukiwać wyjść awaryjnych.  Jedyne, co musisz – to wypełniać swoje powołanie i nie pozwolić zastraszać się nieprzyjacielowi, nie dać sobie wmówić, że Bóg nie pamięta o tym, co powiedział.

Myślę, że nasze reakcje na trudności, odkrywając z jednej strony nasz charakter, w dużym stopniu obrazują także poziom zaufania do Boga. Uleganie lękowi, pogrążanie się w nim może świadczyć o tym, że jeszcze zbyt mało w nas wiary i prawdziwego poznania Pana.

Dopiero mając w sobie Jego moc, miłość, mądrość możemy angażować się w życie społeczne, a może nawet polityczne, iść w świat, by czynić go bardziej ludzkim.  W innym wypadku, istnieje ryzyko, że staniemy się głośno krzyczącymi, gardzącymi tymi, którzy myślą inaczej, aktywistami.

Czasem odrzucamy różne pożyteczne i dobre rzeczy dlatego, że mamy zbyt mało wiedzy na ich temat. Zwyczajnie boimy się tego, co odległe, co zakryte przed nami. Wolimy stwierdzić, że to nas nie interesuje, że nam nie pasuje niż ponieść trud poznania.

Wyobraź sobie, że wchodzisz do kościoła. Podnosisz wzrok i po obu stronach nawy głównej zauważasz rząd spoglądających na Ciebie figur świętych. Wydają Ci się tacy dostojni, nieskazitelni, bezgrzeszni. Być może, w ich towarzystwie, odczuwasz jeszcze bardziej swoją małość i niedoskonałość.

Wiara otwiera nam przestrzenie, w których wszystko jest możliwe. Wprowadza nas tam, gdzie czymś naturalnym staje się przebaczenie krzywd, miłość dająca wzrost nam i naszym bliźnim, gdzie słabość staje się błogosławieństwem pozwalającym doświadczyć Bożej mocy.

Najlepszym lekarstwem na chorobę ciągłego niedosytu jest wdzięczność.   Ma ona niezwykłą moc napełniania naszych serc najpożywniejszym pokarmem – takim, który sprawia, że odczuwamy sytość, że potrafimy cieszyć się tym, co mamy.

W jedności, na pewno, nie chodzi o jednomyślność i jednolitość. Coś takiego jest niemożliwe do osiągnięcia między ludźmi. Każdy z nas jest inny. Jesteśmy inaczej wychowani. Mamy inne temperamenty, charaktery, potrzeby. Wyznajemy inne wartości.

Każdy, kto miłuje doświadcza niezwykłej radości. Jest ona nagrodą za wyjście poza strefę własnego komfortu, za pozostawienie swoich spraw, by pochylić się nad sprawami bliźniego.